Κίνηση Πολιτών Alert – Alert Citizens Movement

Αφύπνιση των πολιτών απέναντι στη βία

Archive for the ‘ALERT: Ενημέρωση’ Category

Αντρική Βία Κατά των Γυναικών; Όχι ΚΑΙ σ’ αυτήν!

3 Σχόλια

Έχουμε πληροφορηθεί ότι την προηγούμενη εβδομάδα έγινε επίθεση σε κοπέλα από τον πρώην σύζυγό της μέσα στην παλιά Λευκωσία, κοντά στην πλατεία του Μανώλη, προκαλώντας της βαριά σωματική βλάβη.  Η κοπέλα είναι μητέρα ενός μικρού παιδιού.  Το παιδί ήταν παρόν κατά την επίθεση.

Καταδικάζουμε με κάθε τρόπο, μέσο και φωνή που έχουμε το περιστατικό!

Μαζί με την ολοκληρωτική καταδίκη μας, υπενθυμίζουμε και επισημαίνουμε πως

Στην Ευρώπη, η ενδοοικογενειακή βία είναι η πρώτη αιτία θανάτου ή / και αναπηρίας για τις Ευρωπαίες γυναίκες ηλικίας 16 έως 44 ετών, ξεπερνώντας τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και τον καρκίνο. Ανάλογα με τη χώρα, το 25% έως 50% των γυναικών έχουν υπάρξει θύματα βίας. Αναρωτιόμαστε λοιπόν μήπως η δίκαιη κατά τα άλλα αγανάκτηση που συναντούμε για αυτά τα εγκλήματα λειτουργεί απλώς ως άλλοθι για να συνεχίζεται τελικά απρόσκοπτη η «κανονική» και «συνηθισμένη» πρακτική της βίας ηπιότερων μορφών και τόνων, που ενδημεί παντού.

Το γεγονός αυτό ΔΕΝ είναι μεμονωμένο επεισόδιο. Είναι μια πράξη που αποτελεί μέρος ενός δικτύου καθημερινών συνθηκών που την καθιστούν επιτρεπτή.   Είναι απόρροια της πατριαρχικής δομής των κοινωνιών και των εξουσιαστικών σχέσεων που στις κοινωνίες μας έχουν διαμορφωθεί ανάμεσα στα δύο φύλα.  Είναι απόρροια της συνθήκης που υπαγορεύει υποσυνείδητα ότι «ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΤΥΠΗΣΩ».

ΔΕΝ αποδίδεται σε ψυχοπαθολογικούς λόγους στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.  Οφείλεται συνήθως σε αίτια κοινωνικά.

ΔΕΝ εξαρτάται από την οικονομική τάξη, τη μόρφωση, το βιοτικό επίπεδο, το επάγγελμα, την ηλικία, την ‘κοινωνική επιφάνεια’ των ατόμων.  Είναι φαινόμενο που διαπερνά όλες τις πιο πάνω –και άλλες- κατηγορίες αδιακρίτως.

ΔΕΝ είναι κάτι που συμβαίνει μακριά μας!  Συμβαίνει στα σπίτια και τα διαμερίσματα δίπλα μας και στους ανθρώπους που ξέρουμε.  Το συγκεκριμένο περιστατικό συνέβηκε στο δημόσιο χώρο, την πλατεία του Μανώλη, που πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά.

Οι μορφές σωματικής βίας ενάντια στις γυναίκες ξεκινούν από το βίαιο άγγιγμα, το χαστούκι, το ξυλοδαρμό, προχωρούν στο βιασμό, τον ακρωτηριασμό, την παραμόρφωση και φτάνουν μέχρι την εξόντωση της γυναίκας.

Το γεγονός της ύπαρξης παιδιών πάρα πολλές φορές δεν αποτρέπει την άσκηση της βίας. Αντίθετα, η βία εκδηλώνεται στην παρουσία τους –όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση- ή σε άλλες περιπτώσεις τα περιλαμβάνει.

Η αντρική βία κατά των γυναικών συχνά αντιμετωπίζεται από άλλες γυναίκες ως μια μορφή απόδοσης δικαιοσύνης που αφορά τη σχέση ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα (…… και αυτό πονάει ακόμα περισσότερο!).

Η βία κατά των γυναικών είναι η πλέον διαδεδομένη «αποδεκτή» μορφή βίας («σιγά, ένα πάτσο της έδωσε!»).

Η ποινικοποίηση του προβλήματος είναι ένα βήμα, αλλά –όπως και κάθε περίπτωση που αφορά κάθε μορφής ενδοοικογενειακή βία- δε μπορεί να γίνει καθαρότερο ότι η νομική αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων είναι μια τρύπια σακούλα για ένα βαρύ φορτίο.  Αποτιμούμε ότι η νομική πτυχή είναι βοηθητική.  Ο κυπριακός νόμος αυτή τη στιγμή στην καλύτερη περίπτωση δεν αποτρέπει και στη χειρότερη δεν τιμωρεί την άσκηση βίας ενάντια στις γυναίκες.  Οι νομικές αλλαγές αναμφισβήτητα αποτελούν ένα πεδίο που απαιτεί συντονισμένη δράση για να αλλάξει.  Ταυτόχρονα όμως αξιολογούμε και πως ότι η μόνη ουσιαστική και άμεση αποτροπή υλοποίησης της δυνατότητας για άσκηση ανδρικής βίας πάνω στις γυναίκες είναι η παρουσία του ίδιου μας του σώματος και της ίδιας της φωνής μας στο δημόσιο χώρο με διαμαρτυρία, καταδίκη και αποπομπή του κάθε θύτη.  Με πολλά μέσα και σε πολλαπλούς χρόνους και τόπους.

Δε θα σιωπήσουμε.

Δε θα συγκαλύψουμε.

Δε θα ανεχτούμε.

Στηρίζουμε τις γυναίκες που τολμούν να το πουν.

ΦΑΛΙΕΣ Eναλλακτικά Media – Συντακτική Ομάδα

Kίνηση Πολιτών ALERT

Κέντρο Στήριξης Γυναικών ΑΠΑΝΕΜΙ

Written by alertcy

11 Φεβρουαρίου 2010 at 4:45 μμ

6η με 8η μέρα της εκδίκασης της έφεσης στην υπόθεση των 10

4 Σχόλια

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 3 ημερών μίλησαν οι δικηγόροι υπεράσπισης των αστυνομικών κ. Κυπριανού, Πεκρής και Παπαϊωάννου ενώ ο κ. Γεωργίου έδωσε γραπτώς την αγόρευση του. Θυμίζουμε ότι οι κ. Γεωργίου Μ. και Χαραλάμπους είχαν μιλήσει την προηγούμενη εβδομάδα.

Η υπεράσπιση των 3 αστυνομικών από τους 10 που δεν παραδέχονται ότι ήταν στη σκηνή προσπάθησε να αμφισβητήσει την αυθεντικότητα του βίντεο. Δεν δόθηκαν όμως εξηγήσεις για το πού βρίσκονταν οι 3, τη στιγμή μάλιστα που ήταν καθήκον τους αφού ήταν σε υπηρεσία να πάνε στη σκηνή. Εδώ να πούμε ότι οι 3 αστυνομικοί στις καταθέσεις τους που έδωσαν τότε, μετά που οι Μάρκος και Γιάννος υπόβαλαν παράπονο για κακοποίηση, είχαν παραδεχτεί ότι βρέθηκαν στη σκηνή. Οι καταθέσεις αυτές δεν έγιναν αποδεχτές από το Κακουργοδικείο γιατί ο αξιωματικός της αστυνομίας που τις πήρε δεν φρόντισε να ενημερώσει τους 3 ότι θα χρησιμοποιούνταν στο δικαστήριο σαν μαρτυρικό υλικό. Έτσι, στις ανόμωτες δηλώσεις τους οι 3, δεν παραδέχτηκαν ότι ήταν παρόντες στη σκηνή.

Κάποιοι από τους δικηγόρους υπεράσπισης επιχειρηματολόγησαν χρησιμοποιώντας μόνο συγκεκριμένα σημεία από το μαρτυρικό υλικό, αλλοιώνοντας έτσι το νόημα τους. Αυτό επισημάνθηκε από τους δικαστές του Ανωτάτου, οι οποίοι έκαναν αρκετές απορίες και δεν έδειξαν να κατατοπίζονται και να συμφωνούν πλήρως με τα όσα άκουσαν.

Οι αγορέυσεις έχουν τελειώσει και:

Το Ανώτατο Δικαστήριο επιφυλάσσεται να ανακοινώσει την απόφαση του.

***********************************************************************************************************

Πέμπτη μέρα της εκδίκασης της έφεσης στην υπόθεση των 10

Την πέμπτη μέρα στο Ανώτατο άρχισε η επιχειρηματολογία απο τους δικηγόρους υπεράσπισης.

Πρώτος μίλησε ο κ. Μ. Γεωργίου, του οποίου ο πελάτης παραδέχτηκε ότι τη νύχτα του ξυλοδαρμού ήταν παρών στη σκηνή. Ο κ. Γεωργίου έπεσε, σύμφωνα με την άποψη μας σε πολλές αντιφάσεις, αφού:

1)    Η όλη επιχειρηματολογία του βασίστηκε στο ότι αποδέχεται το βίντεο σαν τεκμήριο αλλά ισχυρίστηκε ότι το πώς έγιναν τα γεγονότα δεν ήταν όπως φάνηκαν στο βίντεο. Ταυτόχρονα όμως σε διάφορα σημεία προσπάθησε να δικαιολογήσει γεγονότα που προκύπτουν από το βίντεο.

2)    Ο πελάτης του, όπως ο ίδιος είπε, ήταν εκπαιδευμένος για περιστατικά βίας όπου η αστυνομία παρεμβαίνει, αλλά τόνισε ότι και ο πελάτης του (που ήταν εκπαιδευμένος θυμίζουμε) υπέφερε από το μετατραυματικό σύνδρομο, μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2005!!

3)    Επίσης σε κάποια φάση είπε ότι όπως σε κάθε πόλεμο, έτσι και σε αυτόν του Δεκέμβριου 2005 (μεταξύ της αστυνομίας και του βιαστή «Δράκου») υπήρξαν παράπλευρα θύματα (ο Μάρκος και ο Γιάννος). Και όταν ρωτήθηκε αν δηλαδή, σε περίπτωση που η αστυνομία τότε συνελάμβανε τον Δράκο, θα χρησιμοποιούσε παρόμοια βία, η απάντηση του ήταν: εσείς τί νομίζετε κ. Δικαστή; (σε ελεύθερη απόδοση).

Στη συνέχεια μίλησε ο κ. Χαραλάμπους, δικηγόρος των 2 αστυνομικών που δεν έχουν αναγνωριστεί από τους Μάρκο και Γιάννο για εξάσκηση βίας εναντίον τους, αλλά βρίσκονταν στη τόπο του ξυλοδαρμού και τον παρακολουθούσαν.

Επιχείρημα του κ. Χαραλάμπους ήταν ότι οι πελάτες του ήθελαν μάλιστα και προσπάθησαν να βοηθήσουν τα θύματα, κάτι το οποίο στην δίκη είχε υποστηρίξει χρησιμοποιώντας το βίντεο. Ο κ. Χαραλάμπους τόνισε ότι και άλλοι αστυνομικοί, πέραν από τους 10, βρέθηκαν στη σκηνή, αλλά δεν έχουν κατηγορηθεί.

Ο κ. Χαραλάμπους θα ολοκληρώσει την ερχόμενη Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου, όταν θα ξαναξεκινήσει η ακρόαση της έφεσης. Η διαδικασία θα συνεχιστεί μέχρι την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου, και τότε αναμένεται να ανακοινωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο πότε θα είναι έτοιμοι με την απόφαση τους (κάτι το οποίο μπορεί να πάρει αρκετό καιρό).

**************************************************************************************************

Τέταρτη μέρα της εκδίκασης της έφεσης στην υπόθεση των 10

Ο κ. Μάτσας τελείωσε την επιχειρηματολογία του σχετικά με την αυθεντικότητα του βιντεο σήμερα με τα εξής σημεία:

1)    Οι δικαστές στην απόφαση τους μιλούν για ψηφιακά ίχνη στην οπτική εικόνα κάτι το οποίο επιστημονικά δεν στέκει.

2)    Οι δικαστές αντιστρέφουν (συγχίζουν;;;) τους εμπειρογνώμονες. Οταν ο Ολλανδος εμπειρογνώμονας κλήθηκε να εξετάσει το βίντεο είπε ότι δεν μπορούσε να κάνει πλήρη εξέταση και γι‘ αυτό εξέτασε το βίντεο μόνο οπτικά ενώ σύστησε στο δικαστήριο τον Ρουμάνο εμπειρογνώμονα ο οποίος κλήθηκε και έκανε οπτική και ηχητική εξέταση του βίντεο. Στην απόφαση τους οι δικαστές αναφέρονται στον Ολλανδό σαν τον ειδικό ενώ στον Ρουμάνο σαν τον «συμπληρωματικό» ειδικό.

3)    Οι δικαστές μιλούν για πλήρη αντίφαση στις καταθέσεις των 2 εμπειρογνωμόνων. Ο ένας κατάθεσε ότι το βίντεο είναι 100% αυθεντικό και ο άλλος ότι το βρίσκει πέρα από απίθανο να μην είναι αυθεντικό το βίντεο !!!! Αυτό θεωρείται πλήρη αντίφαση;;

4)    Στην απόφαση τους οι δικαστές λένε ότι ο εμπειρογνώμονας δεν εξήγησε ΚΑΝ την μαθηματική εξίσωση που χρησιμοποίησε στην εξέταση του βίντεο. Στα πρακτικά της δίκης υπάρχουν 5 Α4 σελίδες με την κατάθεση του εμπειρογνώμονα όσον αφορά την μέθοδο που χρησιμοποίησε, ενώ όταν ο ίδιος ρώτησε αν θέλει το δικαστήριο να μπει σε λεπτομέρειες η απάντηση που πήρε ηταν: δεν χρειάζεται στο παρών στάδιο. Ο εμπειρογνώμονας δεν κλήθηκε ποτέ από τους  δικαστές να δώσει λεπτομέρειες. Οι δικηγόροι των αστυνομικών δεν τον κάλεσαν σε αντεξέταση, ούτε και αμφισβήτησαν την κατάθεση του.

***************************************************************************************************

Τρίτη μέρα της εκδίκασης της έφεσης στην υπόθεση των 10

Σήμερα έγινε τελικά η προβολή του βίντεο και ο κ. Λουκαΐδης ολοκλήρωσε την επιχειρηματολογία του στο θέμα αναγνώρισης των αστυνομικών που ήταν παρόντες στον ξυλοδαρμό με τα εξής:

1)  Οι καταθέσεις των αξιωματικών που κλήθηκαν και αναγνώρισαν τους αστυνομικούς δεν έγιναν αποδεχτές γιατί 1) είχαν ήδη δει το βίντεο και ήταν επηρεασμένοι 2) είχαν απειληθεί με μετάθεση από τον αρχηγό της αστυνομίας αν δεν έκαναν την αναγνώριση άρα δρούσαν υπό την επίρροια φόβου και 3) δεν ήταν ξεκάθαρο το πόσο καλά γνώριζαν τους αστυνομικούς ώστε να μπορούν να τους αναγνωρίσουν. Ο κ. Λουκαΐδης σχολίασε ότι 2) τα περί φόβου είναι εικασία των δικαστών και όχι τεκμηριωμένο  και 3) στις καταθέσεις τους οι αξιωματικοί λένε λεπτομερώς για τη σχέση τους με τους αστυνομικούς. Βασισμένος σε αυτό τόνισε ότι όταν γνωρίζεις κάποιον καλά, την εμφάνιση, την ομιλία και τις κινήσεις του τότε μπορείς εύκολα να τον αναγνωρίσεις σε ένα βίντεο.

2)    Επισης ξανατόνισε ότι μέσα από τις ψευδείς καταθέσεις των αστυνομικών ότι δήθεν κτυπήθηκαν από τους Γιάννο και Μάρκο (που οι ίδιοι μετά τις απόσυραν και μέσα από τις οποίες γίνεται ξεκάθαρο ότι ήταν στη σκηνή) και μέσα από τις ανόμωτες δηλώσεις τους που τοποθετούν τους εαυτούς τους στην σκηνή, έπρεπε να κριθούν ένοχοι τουλαχιστον για το ότι δεν απότρεψαν τον ξυλοδαρμό, άρα ένα αδίκημα.

3)    Τέλος είπε ότι το επιχείρημα των δικαστών να καταλήξουν στην αθοωτική απόφαση τους γιατί η κοινή γνώμη επηρέασε τη διαδικασία εκδίκασης της υπόθεσης και στέρησε τους αστυνομικούς από μια δίκαι δίκη δεν τεκμηριώνεται πουθενά στα πρακτικά της δίκης. Δεν υπάρχουν στοιχεία για επηρεασμό από την κοινή γνώμη.

Ακολούθησε ο κ. Μάτσας ο οποίος επιχειρηματολόγησε για την αυθεντικότητα του βίντεο και τις καταθέσεις των 2 ειδικων που εξέτασαν το βίντεο:

1)    Οι καταθέσεις των 2 ειδικών δεν θεωρήθηκαν τεκμήρια αλλά έγγραφα της δίκης.

2)    Το  βίντεο ποτέ δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, άρα έγινε αποδεχτό. Ούτε καν πέρασαν στην αντεξέταση των ειδικών.

3)    Είχε γίνει αποδεχτό ότι το βίντεο που δημοσιεύθηκε από τον Πολίτη ήταν το ίδιο και αυτούσιο με εκείνο που παραδώθηκε στον Γενικό Εισαγγελέα.

4)    Το βίντεο πέρασε σε συνολικά 5 εξετάσεις για την αυθεντικότητα του. Ο ένας ειδικός εξέτασε εικόνα και ήχο με 3 μεθόδους: οπτικά, ψηφιακά και μέθοδο INF. Ο άλλος εξέτασε την εικόνα οπτικά και ψηφιακά. Και οι 2 είπαν ότι είναι αυθεντικό, ενώ ο ένας όταν ρωτήθηκε αν θα μπορούσε να μην είναι είπε ότι άκουσε από ένα γνωστό του ότι είδε στο διαδίκτυο ότι υπάρχει μια μέθοδος που αν τη χρησιμοποιά κάποιος για χρονικό διάστημα πέρα του 1 χρόνου ίσως να μπορέσει να παράξει τέτοια ταινία. Οι δικαστές δεν δέχτηκαν το βίντεο βασισμένοι σε αυτό και στο ότι η ψηφιακή μέθοδος εξέτασης είναι καινούργια άρα μη αποδεχτή.

Γενικά ο κ. Μάτσας ήθελε να τονίσει ότι οι δικαστές βασίστηκαν σε δικά τους συμπεράσματα για την αυθεντικότητα του βίντεο που προέκυψαν από αποσπασματική ανάγνωση των καταθέσεων των ειδικών και από τις «πάσες» που τους έκανε ένας εκ των δικηγόρων υπεράσπισης ο οποίος αναφέρθηκε αποσπασματικά στις καταθέσεις των ειδικών και παραπλάνησε τους παρόντες.

*****************************************************************************************************

Δεύτερη μέρα της εκδίκασης της έφεσης στην υπόθεση των 10

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης δεν κατέστει δυνατό να προβληθεί το βίντεο του ξυλοδαρμού γιατί οι τεχνικοί δεν κατάφεραν να δώσουν τον ήχο.

Ο κ. Λουκαΐδης της Γενικής Εισαγγελίας συνέχισε την επιχειρηματολογία του στο θέμα της αναγνώρισης των 10 αστυνομικών. Οταν τα θύματα του ξυλοδαρμού Γιάννος και Μάρκος αναγνώρισαν τους 10 η αναγνώριση τους δεν θεωρήθηκε αξιόπιστη γιατί δεν έγινε αυθόρμητα αλλά μετά που οι 2 είχαν παρακολουθήσει το βίντεο. Έδω ο κ. Λουκαΐδης έφερε παραδείγματα από άλλες παρόμοιες υποθέσεις που η αναγνώριση από τα θύματα έγινε αποδεκτή.

Επιπλέον επιχείρημα της Γενικής Εισαγγελίας, ήταν η κοινή παραδοχή των δικαστών του κακουργοδικείου ότι και οι 2 νεαροί ήταν αξιόπιστοι μάρτυρες στις μαρτυρίες τους και το ότι όσα είπαν επαληθεύτηκαν από τις άλλες καταθέσεις, τα τεκμήρια και τους ίδιους τους κατηγορούμενους αστυνομικούς. Έγινε και αναφορά σε σημεία στις αντεξετάσεις των 2 νεαρών όπου και οι 2 περίγραψαν από μνήμης κάποιους από τους αστυνομικούς και γεγονότα τα οποία δεν φαίνονται στο βίντεο

Τέλος ο κ. Λουκαΐδης επανέλαβε ότι ακόμα και όταν δεν έγινε αποδεχτή η αναγνώριση από τα θύματα τουλάχιστον 7 από τους 10 αστυνομικούς τοποθέτησαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους στη σκηνή και έπρεπε να ήταν διαφορετική η απόφαση του κακουργοδικείου.

**********************************************************************************************************

Πρώτη μέρα της εκδίκασης της έφεσης στην υπόθεση των 10

Κατά τη διάρκεια της πρώτης μέρας ο κ. Λουκαΐδης της Γενικής Εισαγγελίας άρχισε να παραβάλλει τα σημεία της απόφασης που αμφισβητά και τις παραλήψεις που έγιναν κατά τη διάρκεια λήψης της απόφασης, αποδεικνύοντας την αβασιμότητα τους.

Ο κ. Λουκαΐδης ισχυρίστηκε ότι έγινε μια συνολική προσπάθεια συγκάληψης της υπόθεσης και ότι το Κακουργοδικείο στην απόφαση του έλαβε μόνο συγκεκριμένα νομικά σημεία υπόψην για την απόφαση του και όχι το σύνολο της μαρτυρίας.

Σημεία στα οποία αναφέρθηκε ο κ. Λουκαΐδης και τα σχόλια του (ελεύθερη απόδοση):

1)    Το άρθρο 20 του Συντάγματος το οποίο λέει ότι όταν ένας αστυνομικός παρεβρίσκεται σε σκηνή επεισοδίων είναι ένοχος για την οποιαδήποτε παράβαση γίνεται από την αστυνομία. Η χρήση αυτού του άρθρου δεν έγινε από το Κακουργοδικείο. Με αυτό θα μπορούσαν να κριθούν τουλάχιστον αυτοί που τοποθετήθηκαν στη σκηνή εξίσου ένοχοι για τους τραυματισμούς του Μάρκου και του Γιάννου, άσχετο με το ποιός από εκείνους τους προκάλεσαν.

2)    Η αυθεντικότητα του βίντεο. Παρόλο που δεν έγινε αποδεχτό, οι δικηγόροι υπεράσπισης των αστυνομικών χρησιμοποίησαν σε διάφορα σημεία της δίκης το βίντεο για να αποδείξουν τις θέσεις των πελατών τους. Επίσης κάποιοι από τους κατηγορούμενους αστυνομικούς χρησιμοποίησαν το βίντεο στις ανώμοτες δηλώσεις τους. Αυτό γινόταν π.χ. με την ερώτηση: «αν υποθέσουμε ότι το βίντεο είναι αυθεντικό, τότε…;» Αυτές οι καταθέσεις έγιναν αποδεχτές.

3)    Ο παραγωγός του βίντεο δεν κατέθεσε στο δικαστήριο επικαλούμενος φόβο. Ο γενικός εισαγγελέας κ. Κληρίδης κατέθεσε για την παραλαβή του βίντεο από τον παραγωγό του και όταν ρωτήθηκε γιατί δεν δίνει το όνομα του δήλωσε: αν «απαιτηθεί να το καταθέσω θα το κάνω». Αυτό το «δικαίωμα» αποκάλυψης της ταυτότητας του παραγωγού δεν το χρησιμοποίησαν ούτε οι δικαστές, ούτε οι δικηγόροι υπεράσπισης, ερχόμενοι μετά να διαψεύσουν την αυθεντικότητα του βίντεο, βασισμένοι στο ότι ο παραγωγός του δεν πήγε/ δεν μπορούσε να κληθεί (αφού ήταν άγνωστος) να καταθέσει.

Αύριο ο κ. Λουκαΐδης με τη συμβολή του κ. Μάτσα θα συνεχίσει την επιχειρηματολογία του.

Written by alertcy

23 Νοεμβρίου 2009 at 7:34 μμ

Αναρτήθηκε στις ALERT: Ενημέρωση

Να μην πέσει ο δικαστικός ουρανός στο κεφάλι μας

5 Σχόλια

Στον Πολίτη της 25ης Ιουνίου δημοσιεύεται η είδηση πως ο δικηγόρος ενός εκ των δέκα αστυνομικών που δεν τιμωρήθηκαν για τον ξυλοδαρμό των δύο φοιτητών ζητά αναβολή της έφεσης επ’ αόριστο,  έως ότου  ο Γενικός Εισαγγελέας «προσωπικά και ανεπιφύλακτα αποσύρει τις απρεπείς και έξαλλες δηλώσεις του».  Να είναι σύμπτωση που τον ίδιο ακριβώς καιρό εμφανίζονται δημοσιεύματα όπως το άρθρο του Γιάννη Φρύμοντ που υποδεικνύει, αναφορικά πάντα με την δίκη των δέκα, ότι «τη δυνατότητα της Δικαιοσύνης να αποφασίζει… ενάντια στο λαϊκό αίσθημα… πρέπει να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού»;

Τα επιχειρήματα του κ. Φρύμοντ με λίγα λόγια:  Το δικαστήριο κατηγορήθηκε κατά κόρον ότι «δεν έλαβε υπόψη του το περί δικαίου αίσθημα του λαού» . Δουλειά του δικαστηρίου είναι να εφαρμόζει «το Σύνταγμα, τη νομοθεσία και τις διαδικασίες που σκοπό έχουν να παράσχουν τα εχέγγυα μιας δίκαιης δίκης», και όχι να προσπαθεί «να κερδίσει τον όχλο», γιατί τότε θα έχουμε «δίκη από λαϊκό δικαστήριο και απονομή ποινικής δικαιοσύνης από τον όχλο».

Αναφέρεται ο κ. Φρύμοντ και στην «κριτική της μπανάνας και της σφυρίχτρας», δηλαδή στην Κίνηση Πολιτών Alert, και ίσως με αυτό υπονοεί ότι η Alert, της οποίας είμαι μέλος, χρησιμοποιεί τον όχλο για να πετύχει τους σκοπούς της.

Να σημειώσω εδώ αρχικά ότι παρόλο που πετύχαμε αρκετά για την Κυπριακή κοινωνία, δυστυχώς δεν καταφέραμε να κινητοποιήσουμε τόσο κόσμο και να κάνουμε τόση φασαρία ώστε να μπορεί ο κ. Φρύμοντ να μας χαρακτηρίζει ως όχλο.  Συνεχίζουμε πάντως τη προσπάθειά μας. Αν ωστόσο δεν θεωρεί τους αριθμούς ως το κύριο χαρακτηριστικό όχλου, τότε μπορεί να δει γραφικότατες σκηνές όχλου σε δράση στο γνωστό video που το δικαστήριο δεν αποδέχθηκε ως τεκμήριο.  Αν βρεθεί μάλιστα στην Ελλάδα, εκεί δεν θα αργήσει να συναντήσει αστυνομική οχλοκρατία.

Οσο για το αν το δικαστήριο κατηγορήθηκε ότι δεν έλαβε υπόψη του το περί δικαίου αίσθημα του λαού, νομίζω ότι η έκφραση που κυριάρχησε εκείνες τις μέρες ήταν άλλη:  Ότι το δικαστήριο πρόσβαλε το περί δικαίου αίσθημα του λαού, βγάζοντας – για την ακρίβεια, προσθέτοντας άλλη μία – οφθαλμοφανώς άδικη απόφαση στην παράδοση του δικαστικού ξεπλύματος της αστυνομικής βίας.  Εμείς τουλάχιστον της Κίνησης Πολιτών Alert δεν απαιτήσαμε από το δικαστήριο «να πάρει υπόψη του το αίσθημα του λαού», ή, με άλλα λόγια, να μην κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό και δίκαιο αλλά αυτό που η «κοινή γνώμη» ήθελε. Το μόνο που απαιτήσαμε ως Alert – και όχι μόνο εμείς – ήταν να κάνουν οι δικαστές τη δουλειά τους, για την οποία πληρώνονται αδρότατα από εμάς όλους, να απονεμηθεί δικαιοσύνη.   Το μόνο για το οποίο κατηγορούμε όχι μόνο αυτό το δικαστήριο αλλά γενικά το δικαστικό σύστημα είναι ότι συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση προσφέρει δικαστικό άλλοθι  στην αυθαίρετη αστυνομική βία.

Όσοι χρησιμοποιούν την έκφραση «έπρεπε το δικαστήριο να πάρει υπόψη του το περί δικαίου αίσθημα του λαού», προσβάλλουν πρώτα και κύρια τον ίδιο τον λαό, αλλά δίνουν και λαβή σε διάφορους να εγείρουν το πονηρό δίλημμα: Δικαιοσύνη  ή «να κερδίζεις τον όχλο».

Ο κ. Φρύμοντ ζητά «κριτική σκέψη» και «εμπεριστατωμένη και αιτιολογημένη κριτική», αντιπαραβάλλοντας την με την «υπεραπλουστευμένη θέση ότι αφού όλοι είδαμε τι υπήρχε στο video  τότε πως αθωώθηκαν οι κατηγορούμενοι».  Αν επισκεφθεί την ιστοσελίδα της Alert ή διάφορες ανάλογες ελληνικές ιστοσελίδες, θα διαπιστώσει ότι η κριτική μας προχωρεί πολύ πιο πέρα από την υπεραπλουστευμένη παρουσίαση που της κάνει.

Υποθέτω εκείνο που έχει να αντιπαραθέσει είναι τις 158 σελίδες νομικής jargon της απόφασης των δικαστών, τις οποίες δεν υπάρχει ο κίνδυνος να τις διαβάσουν πολλοί.  Το μοντέλο που μας παρουσιάζει για την λειτουργία των δικαστηρίων και της δικαιοσύνης θυμίζει μια παλιά διαφήμιση αλλαντικών: Βλέπουμε ένα εργοστάσιο, από τη μια μπαίνουν γουρουνάκια, και από την άλλη βγαίνουν λουκάνικα και σαλάμια – το τι γίνεται εκεί μέσα, δεν μπορεί να το καταλάβει ο κάθε ανειδίκευτος καταναλωτής.  Έτσι και με τη δικαιοσύνη, οι κατάλληλα εκπαιδευμένοι δικαστές επεξεργάζονται μαρτυρίες, νομοθεσία, αποδεικτικά στοιχεία και χρησιμοποιούν ποιος ξέρει ποιά άλλα μυστηριώδη και δυσνόητα εργαλεία και τεχνικές.  Ο Φρύμοντ χρησιμοποιεί έξι λατινικά ρητά σε ένα κείμενο  περίπου το 1/3 της σελίδας του Πολίτη, για να περιβάλλει την νομική διαδικασία με μια ατμόσφαιρα μεγαλόπρεπου μυστηρίου. Και παράγουν, θέτοντας σε κίνηση τα γρανάζια αυτής της πολύπλοκης μηχανής, πορίσματα. Ποιοι είμαστε εμείς που θα αντιπαραθέσουμε σε όλο αυτό τον μόχθο και τη συσσωρευμένη γνώση το ακατέργαστο συναίσθημά και την προχειρότητα της καθημερινής μας σκέψης;

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.  Οι 158 σελίδες (και πόσες άλλες σε τόσες άλλες παρόμοιες δίκες) κρύβουν με  την τεχνική ορολογία τους τον πολύ απλό μηχανισμό παραγωγής αποφάσεων στις περιπτώσεις ξεπλύματος της αστυνομικής βίας. Ένα μηχανισμό που δεν έχει καμιά σχέση ούτε με το video και τους εμπειρογνώμονες, ούτε με τα προσόντα, τις γνώσεις, τα διπλώματα και την πείρα των δικαστών:  Οι δικαστές θεωρούν σχεδόν πάντα, όπως σκανδαλωδώς έγινε και στην περίπτωση που συζητάμε, τους αστυνομικούς ως αξιόπιστους μάρτυρες (αν είναι αυτό δυνατόν με όσα έχουν δει τα μάτια μας τελευταία!) και τους αντίδικους – τους δύο φοιτητές στην περίπτωσή μας – ως αναξιόπιστους.  Έχουν εκ θέσεως και από το νόμο κατοχυρωμένη τη δυνατότητα να το κάνουν.  Η διαφορά όταν υπάρχει video (από το Λος Άντζελες το 1992 και μετά)* είναι μόνο ότι η κοινή γνώμη νοιώθει να φτάνει στο κόκαλο το μαχαίρι του εμπαιγμού της.  Βλέπει την κορυφή του παγόβουνου, και υποψιάζεται το τεράστιο κρυμμένο μέρος του.  Κάποτε ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που σηκώνεται από τον καναπέ και την TV και βγαίνει στους δρόμους.

Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά;  Δεν υπάρχει χώρος για να υπεισέλθω εδώ στο τεράστιο αυτό θέμα. Υλικό υπάρχει μπόλικο σε βιβλία, εφημερίδες και στο διαδίκτυο.  Θα θυμίσω απλά ένα από τα αιτήματα βάση του οποίου κερδήθηκαν οι τελευταίες προεδρικές εκλογές: «ΔΙΚΑΙΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ».   Η κοινωνία μας δεν είναι απλά άδικη, είναι ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ ΑΔΙΚΗ.  Μπορεί η Δικαιοσύνη της (μαζί και η αστυνομία της βεβαίως) να μη της μοιάζει;

Και, μιας και αναφέρθηκα σε εκλογές και συνθήματα, να θυμίσω και το εντελώς πρόσφατο σύνθημα πολιτικού κόμματος στις ευρωεκλογές: «ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ».  Εμείς στην Alert πιστεύουμε σε αυτό.  Όχι επειδή τη βρίσκουμε να βγαίνουμε στους δρόμους με σφυρίχτρες και να περπατάμε στον ήλιο για μια-δύο ώρες.  Είναι ζήτημα συλλογικής αυτοάμυνας, και, ίσως ζωής και θανάτου.

*Δες http://en.wikipedia.org/wiki/Los_Angeles_riots_of_1992

Αλμπέρτο Φλωρεντίν

Συνταξιούχος  εκπαιδευτικός

Written by alertcy

7 Αυγούστου 2009 at 3:05 μμ

Αναρτήθηκε στις ALERT: Ενημέρωση

«Αστυνομική Βία και Ανθρώπινα Δικαιώματα», Διάλεξη από τον κ. Λουκή Λουκαΐδη

leave a comment »

Αστυνομική Βία και Ανθρώπινα Δικαιώματα

Διάλεξη από τον κ. Λουκή Λουκαΐδη

Την Τετάρτη 29 Απριλίου οργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας η ανοιχτή διάλεξη με θέμα «Αστυνομική Βία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα», με ομιλητή τον δικηγόρο Λουκή Λουκαΐδη. Ο κύριος Λουκαΐδης υπήρξε βοηθός γενικός εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας και δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).

Κύριο θέμα της ομιλίας του ήταν οι ευθύνες και τα καθήκοντα της Αστυνομίας προς την κοινωνία και η χρήση βίας από το αστυνομικό σώμα. Η ομιλία βασίστηκε στις εμπειρίες και γνώσεις το ομιλητή που προκύπτουν από τις θέσεις που κατείχε μακροχρόνια στην Κύπρο και στην Ευρώπη.

Κύρια σημεία της διάλεξης του ήταν:

1) Η Αστυνομία έχει το δικαίωμα χρήσης ανάλογης- νόμιμης βίας σε πολύ περιορισμένες περιπτώσεις, ενώ η παράνομη χρήση βίας θεωρείται αδίκημα.

2)Ταυτόχρονα το άρθρο 3 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει ότι απαγορεύονται τα βασανιστήρια από την Αστυνομία κατά των πολιτών, με καμία απολύτως εξαίρεση. Αυτό το άρθρο συχνά δεν γίνεται σεβαστό από τα εθνικά αστυνομικά σώματα και πολίτες βασανίζονται στους δρόμους αλλά και στους αστυνομικούς σταθμούς.

3) Το φαινόμενο αυτό ενισχύεται από τα εθνικά δικαστήρια τα οποία σπάνια είναι πρόθυμα να τιμωρήσουν παραδειγματικά αστυνομικούς που παραβιάζουν το άρθρο. Η απροθυμία για καταδίκη της αστυνομίας είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Γι‘ αυτον τον λόγο δεκάδες υποθέσεις φτάνουν χρονιαία στο ΕΔΑΔ. Στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις οι δικαστές του ΕΔΑΔ έφτασαν στο συμπέρασμα ότι τα εθνικά δικαστήρια είχαν αρκετά στοιχεία για να καταδικάσουν τους κατηγορούμενους αστυνομικούς, κάτι που δεν έκαναν. Οι αποφάσεις αυτές των εθνικών δικαστηρίων αντικατοπρίζουν την τάση που υπάρχει στα πολιτικά συστήματα των χωρών για απροθυμία τιμωρίας της Αστυνομίας για χρήση βίας και υποβολή σε βασανιστήρια.

Ο κ. Λουκαΐδης παρουσίασε το κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο της «ανέγκικτης» Αστυνομίας σαν διαχρονικό και παγκόσμιο, μιλώντας και για τη δική του εμπειρία όταν ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου το 1963 στην Κύπρο. Τότε, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του σε ένα αστυνομικό σταθμό, ξεναγήθηκε από τον υπεύθυνο αστυνόμο στα δωμάτια όπου βρίσκονταν τα εργαλεία βασανισμού κρατουμένων.

Ο κ. Λουκαΐδης μίλησε για την πρόοδο που έχει γίνει στα κράτη μέχρι σήμερα όσον αφορά το ρόλο της Αστυνομίας στην κοινωνία και τον τρόπο εκτέλεσης των καθηκόντων της. Διαπίστωσε όμως ότι η νοοτροπία για την παντοδυναμία της Αστυνομίας δεν έχει εξαλήψει. Αντίθετα εξακολουθεί να ενισχύεται και από τους- πιο εκδημοκρατικοποιημένους-  κρατικούς και πολιτικούς θεσμούς, παραβλέποντας συχνά τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε πολίτη.

Στο σημείο αυτό ο κ. Λουκαΐδης έκανε αναφορά σε κάποιες περιπτώσεις που εκδικάστηκαν από το ΕΔΑΔ και που δείχνουν την άρνηση των εθνικών δικαστηρίων να καταδικάζουν αστυνομικούς:

1) Ribitsch εναντίον Αυστρίας: το ΕΔΑΔ μετά από εξέταση της υπόθεσης και των πρακτικών της δίκης αποφάνθηκε ότι η συμπεριφορά των αστυνομικών κατά του θύματος ήταν απάνθρωπη. Το ιδιαίτερο σε αυτή την υπόθεση είναι ότι για πρώτη φορά το ΕΔΑΔ αξιολόγησε μία υπόθεση με τέτοιο τρόπο και πήρε θέση βάση των όσων είχε μελετήσει.

2) Tomasi εναντίον Γαλλίας: σύμφωνα με το ΕΔΑΔ η απόφαση του εθνικού δικαστηρίου δεν ήταν ικανοποιητική αφού υπήρχαν αρκετά στοιχεία για καταδίκη των αστυνομικών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Tomasi είχε οδηγηθεί απόλυτα υγιής στο αστυνομικό τμήμα για ανάκριση. Στο τμήμα βασανίστηκε, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος, από τους αστυνομικούς. Τα τράυματα στο σώμα του κατέγραψε σε αναφορά γιατρός. Η αστυνομική διοίκηση εκείνου του τμήματος ισχυρίστηκε ότι ο κρατούμενος σκόνταψε και τραυματίστηκε πέφτοντας στο έδαφος, όσο ήταν υπό κράτηση. Η απόφαση του ΕΔΑΔ που βρίσκει ένοχους τους αστυνομικούς του τμήματος έχει καθιερώσει το ακόλουθο: όταν ένας πολίτης μπει υγιής σε ένα αστυνομικό τμήμα και βγει τραυματισμένος, τότε την ευθύνη φέρουν οι αστυνομικοί που ήταν υπεύθυνοι γι‘ αυτόν, όποια και να ήταν η αιτία τραυματισμού του.

Στη συνέχεια ο κ. Λουκαΐδης μίλησε για τα επιχειρήματα που ενισχύουν τη χρήση βίας από την αστυνομία. Συχνά ακούγεται ότι στη βία πρέπει να απαντούμε με βία και ότι οι αστυνομικοί όταν προκαλούνται πρέπει να αντιδρούν, αν χρειαστεί και με βία. Εδώ ο ομιλητής τόνισε ότι η αστυνομία έχει αυστηρό καθήκον να εφαρμόζει τον νόμο ο οποίος δεν προβλέπει την παράνομη χρήση βίας και αυτό είναι απόλυτο και δεν μπορεί να παραβλέπεται από τον οποιονδήποτε. Η άρνηση της Αστυνομίας για εφαρμογή των καθηκόντων της και η άρνηση των δικαστηρίων για καταδίκη αυτής της παρανομίας αφήνουν τους πολίτες απροστάτευτους, οι οποίοι είναι τα άμεσα θύματα αυτής της νοοτροπίας.

Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Αστυνομία και τους θεσμούς γίνεται πιο αναγκαίος σε περιπτώσεις περιθωριακών ατόμων, δηλαδή φυλακισμένων, κρατούμενων, και μειονοτήτων π.χ. μετανάστες.

Παραδείγματα από το ΕΔΑΔ παρουσιάστηκαν από τον ομιλητή όπου η αστυνομία δεν είχε αξιόπιστη αναγνώριση ατόμων και έπρεπε να προχωρήσει σε εξακρίβωση στοιχείων:

Tomasi εναντίον Γαλλίας, Mamatof εναντίον Αζερμπαϊστάν, Dikme εναντίον Τουρκίας, Rivas εναντίον Γαλλίας και Δημοσθένους εναντίον Κύπρου: η πολύκροτη υπόθεση που διαδραματίστηκε σε αστυνομικό σταθμό στη Λεμεσό. Οι αστυνομικοί με κουκκούλες βασάνιζαν επί ώρες το θύμα, κρεμάζοντας τον μέχρι και ανάποδα. Τελικά μπόρεσε να γίνει διακρίβωση στοιχείων όταν βρέθηκε μεσα στην τσέπη του παντελονιού του γραμμένο το όνομα του!

Σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις τα θύματα οδηγήθηκαν στους αστυνομικούς σταθμούς και κακοποιήθηκαν βάναυσα επί ώρες. Κάποια από τα θύματα έπαθαν μόνιμη σωματική ζημιά από τον βασανισμό τους.

Η δυσκολία σε τέτοιες περιπτώσεις που φτάνουν στα δικαστήρια εντοπίζεται στην ταυτοποίηση των θυτών. Πρωτίστως προκύπτει το θέμα φόβου από το θύμα στο να να αναγνωρίσει τον βασανιστή του που είναι μέλος του πανίσχυρου αστυνομικού σώματος. Παράλληλα, τα βασανιστήρια γίνονται σε κλειστά δωμάτια αστυνομικών σταθμών με μόνους μάρτυρες άλλους αστυνομικούς που δύσκολα θα μαρτυρήσουν κατά συναδέλφου τους. Μεταξύ των αστυνομικών υπάρχει η τάση για αλληλοκάλυψη και άρνηση αναγνώρισης συναδέλφων. Τέλος, το πέρασμα του χρόνου κάνει προβληματικές τέτοιες υποθέσεις αφού τα τραύματα εξαφανίζονται και αν δεν υπάρχει αναφορά γιατρού από τα αρχικά στάδια τότε τα στοιχεία κακοποίησης δεν είναι πλέον υπαρκτά.

Ολοκληρώνοντας ο κ. Λουκαΐδης μίλησε για διάφορες εκθέσεις όπως αυτή της Διεθνούς Αμνηστίας το 2007 και της Royal Canadian Mountain Police που σχολιάζουν:

Την αντίληψη του συστήματος ότι κατέχει το δικαίωμα για εξάσκηση εξουσίας στους πολίτες. Το σύστημα συμπεριλαμβάνει και τις πολιτικές εξουσίες.

Το πρόβλημα με την εκπαίδευση των αστυνομικών.

Την κουλτούρα και νοοτροπία των σύγχρονων δημοκρατιών που ενισχύουν το πιο πάνω.

Την ανάγκη για σωστή λειτουργία της ιεραρχίας μέσα στην αστυνομία αλλά και του συστήματος, ούτος ώστε οι  πάνω να πιέζουν και να καθοδηγούν τους κάτω για τη σωστή εφαρμογή των καθηκόντων τους.

Στη συζήτηση που ακολούθησε έγινε αναφορά στην πρόκληση από τους πολίτες προς τους αστυνομικούς που ίσως δικαιολογούν την αστυνομική χρήση βίας αλλα ο ομιλητής τόνισε κατηγορηματικά ότι η Αστυνομία έχει συγκεκριμένα καθήκοντα που πρέπει να εκτελεί και δεν μπορεί να υπάρχει καμία εξαίρεση. Το ίδιο τονίστηκε και σε ερώτηση γ�E�α το τί γίνεται σε περιπτώσεις που η διασφάλιση πληροφοριών αφορά τη ζωή πολιτών (όταν συλληφθεί κάποιος που έχει τοποθετήσει κάπου βόμβα που πρόκειται να εκραγεί σύντομα, αλλά είναι άγνωστο το που). Ο νόμος για μη χρήση βίας είναι απόλυτος, ακόμα και σε περιπτώσεις πολέμου. Η οποιαδ%E�ποτε εξαίρεση εγκυμονεί κινδύνους γιατί η αστυνομία είναι λιγότερο υπόλογη από τους πολίτες και όταν γίνεται λάθος εκτίμηση τότε γίνεται κατάχρηση εξουσίας.

Σχετικά με τη συζήτηση για το ρόλο το δικαστηρίων στο φαινόμενο της αστυνομικής βίας ο κ. Λουκαΐδης μίλησε για της στάση των δικαστών να μην καταδικάζουν αστυνομικούς γιατί λυπούνται αφού θα καταστρέψουν τις οικογένειες τους, θα τους βάλουν στο ίδιο κελί με αυτούς που οι ίδιοι συνέλαβαν, θεωρούν ότι δεν έκαναν ότι έκαναν με κακές προθέσεις και ακολουθούν την παράδοση αθώωσης αστυνομικών. Αυτό εγήρει το ερώτημα κατά πόσον μπορούμε να εμπιστευόμαστε το νομικό σύστημα της χώρας μας. Εισήγηση του κ. Λουκαΐδη ήταν να υιοθετηθεί και στην Κύπρο το ηπειρωτικό σύστημα όπου η αστυνομία βρίσκεται κάτω από την γενική εισαγγελία. Επίσης αλλαγές επιβάλλονται να γίνουν στο ρόλο και λειτουργία του θεσμού του γενικού εισαγγελέα. Στο Σύνταγμα δεν χρειάζονται αλλαγές γιατί υπάρχουν όλες οι απαραίτητες προδιαγραφές για τις πιο πάνω αναπροσαρμογές. Το θέμα είναι το κατά πόσον η κάθε κυβέρνηση είναι πρόθυμη να προχωρήσει στην υλοποίηση τους.

Για τη συγκεκριμένη περίπτωση της αθώωσης των 10 αστυνομικών που κακοποίησαν 2 φοιτητές τον Δεκέμβριο του 2005 ο κ. Λουκαΐδης είπε τα εξής:

1) Οι οργανωμένες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έχουν κάποια επιρροή στο σύστημα.

2) Τα ΜΜΕ λειτουργούν πλέον πιο ελεύθερα και κρίνουν το σύστημα, αλλά όχι πάντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το έκαναν, αλλά στην περίπτωση Δημοσθένους ήταν στο πλευρό της Αστυνομίας.

3) Σε σχόλιο για την πράξη πολλών πολιτικών και των ΜΜΕ να θεωρούν ακόμα ένοχους τους 10 ενώ το δικαστήριο τους έχει αθωώσει και αυτό αποτελεί καταπάτηση των δικών τους ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο κ. Λουκαΐδης διαφώνησε κάνοντας αναφορά στο δικαίωμα του κάθε πολίτη ανεξαρτήτος ειδικότητας για ελεύθερη έκφραση άποψης και του δικαιώματος του κάθενος για κριτική κατά των θεσμών. Ταυτόχρονα όμως σχολιάστηκε ότι τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί στην Κύπρο συχνά ξεφεύγουν από τα σωστά πλαίσια σχολιασμού και έκφρασης όταν κάνουν αναφορά σε τέτοιες περιπτώσεις.

4) Τέλος σε σχόλιο για τον τρόπο που λήφθη�E�ε η απόφαση για την υπόθεση των 10 ο κ. Λουκαΐδης σχολίασε ότι οι δικαστές βασίστηκαν σε δικές τους θεωρίες που πηγάζουν από την ανάλυση των καταθέσεων και προχώρησε συμφωνόντας με το σχόλιο ότι υπάρχει πρόβλημα με την κατάρτηση των δικαστών στην Κύπρο, αφού όπως είπε «κάποιος γίνετα�B9 δικαστής μετά από μερικά λεπτά συνέντευξης με τα μέλη του ανωτάτου, όπου παίρνει μια απάντηση σαν: είσαι καλός δικηγόρος, μπορείς να γίνεις δικαστής».

Written by alertcy

4 Μαΐου 2009 at 2:53 μμ

Αναρτήθηκε στις ALERT: Ενημέρωση

Lecture on «Police Violence and Human Rights»

3 Σχόλια

Written by alertcy

28 Απριλίου 2009 at 2:59 μμ

Αναρτήθηκε στις ALERT: Ενημέρωση