Κίνηση Πολιτών Alert – Alert Citizens Movement

Αφύπνιση των πολιτών απέναντι στη βία

Archive for Αύγουστος 2009

Να μην πέσει ο δικαστικός ουρανός στο κεφάλι μας

5 Σχόλια

Στον Πολίτη της 25ης Ιουνίου δημοσιεύεται η είδηση πως ο δικηγόρος ενός εκ των δέκα αστυνομικών που δεν τιμωρήθηκαν για τον ξυλοδαρμό των δύο φοιτητών ζητά αναβολή της έφεσης επ’ αόριστο,  έως ότου  ο Γενικός Εισαγγελέας «προσωπικά και ανεπιφύλακτα αποσύρει τις απρεπείς και έξαλλες δηλώσεις του».  Να είναι σύμπτωση που τον ίδιο ακριβώς καιρό εμφανίζονται δημοσιεύματα όπως το άρθρο του Γιάννη Φρύμοντ που υποδεικνύει, αναφορικά πάντα με την δίκη των δέκα, ότι «τη δυνατότητα της Δικαιοσύνης να αποφασίζει… ενάντια στο λαϊκό αίσθημα… πρέπει να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού»;

Τα επιχειρήματα του κ. Φρύμοντ με λίγα λόγια:  Το δικαστήριο κατηγορήθηκε κατά κόρον ότι «δεν έλαβε υπόψη του το περί δικαίου αίσθημα του λαού» . Δουλειά του δικαστηρίου είναι να εφαρμόζει «το Σύνταγμα, τη νομοθεσία και τις διαδικασίες που σκοπό έχουν να παράσχουν τα εχέγγυα μιας δίκαιης δίκης», και όχι να προσπαθεί «να κερδίσει τον όχλο», γιατί τότε θα έχουμε «δίκη από λαϊκό δικαστήριο και απονομή ποινικής δικαιοσύνης από τον όχλο».

Αναφέρεται ο κ. Φρύμοντ και στην «κριτική της μπανάνας και της σφυρίχτρας», δηλαδή στην Κίνηση Πολιτών Alert, και ίσως με αυτό υπονοεί ότι η Alert, της οποίας είμαι μέλος, χρησιμοποιεί τον όχλο για να πετύχει τους σκοπούς της.

Να σημειώσω εδώ αρχικά ότι παρόλο που πετύχαμε αρκετά για την Κυπριακή κοινωνία, δυστυχώς δεν καταφέραμε να κινητοποιήσουμε τόσο κόσμο και να κάνουμε τόση φασαρία ώστε να μπορεί ο κ. Φρύμοντ να μας χαρακτηρίζει ως όχλο.  Συνεχίζουμε πάντως τη προσπάθειά μας. Αν ωστόσο δεν θεωρεί τους αριθμούς ως το κύριο χαρακτηριστικό όχλου, τότε μπορεί να δει γραφικότατες σκηνές όχλου σε δράση στο γνωστό video που το δικαστήριο δεν αποδέχθηκε ως τεκμήριο.  Αν βρεθεί μάλιστα στην Ελλάδα, εκεί δεν θα αργήσει να συναντήσει αστυνομική οχλοκρατία.

Οσο για το αν το δικαστήριο κατηγορήθηκε ότι δεν έλαβε υπόψη του το περί δικαίου αίσθημα του λαού, νομίζω ότι η έκφραση που κυριάρχησε εκείνες τις μέρες ήταν άλλη:  Ότι το δικαστήριο πρόσβαλε το περί δικαίου αίσθημα του λαού, βγάζοντας – για την ακρίβεια, προσθέτοντας άλλη μία – οφθαλμοφανώς άδικη απόφαση στην παράδοση του δικαστικού ξεπλύματος της αστυνομικής βίας.  Εμείς τουλάχιστον της Κίνησης Πολιτών Alert δεν απαιτήσαμε από το δικαστήριο «να πάρει υπόψη του το αίσθημα του λαού», ή, με άλλα λόγια, να μην κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό και δίκαιο αλλά αυτό που η «κοινή γνώμη» ήθελε. Το μόνο που απαιτήσαμε ως Alert – και όχι μόνο εμείς – ήταν να κάνουν οι δικαστές τη δουλειά τους, για την οποία πληρώνονται αδρότατα από εμάς όλους, να απονεμηθεί δικαιοσύνη.   Το μόνο για το οποίο κατηγορούμε όχι μόνο αυτό το δικαστήριο αλλά γενικά το δικαστικό σύστημα είναι ότι συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση προσφέρει δικαστικό άλλοθι  στην αυθαίρετη αστυνομική βία.

Όσοι χρησιμοποιούν την έκφραση «έπρεπε το δικαστήριο να πάρει υπόψη του το περί δικαίου αίσθημα του λαού», προσβάλλουν πρώτα και κύρια τον ίδιο τον λαό, αλλά δίνουν και λαβή σε διάφορους να εγείρουν το πονηρό δίλημμα: Δικαιοσύνη  ή «να κερδίζεις τον όχλο».

Ο κ. Φρύμοντ ζητά «κριτική σκέψη» και «εμπεριστατωμένη και αιτιολογημένη κριτική», αντιπαραβάλλοντας την με την «υπεραπλουστευμένη θέση ότι αφού όλοι είδαμε τι υπήρχε στο video  τότε πως αθωώθηκαν οι κατηγορούμενοι».  Αν επισκεφθεί την ιστοσελίδα της Alert ή διάφορες ανάλογες ελληνικές ιστοσελίδες, θα διαπιστώσει ότι η κριτική μας προχωρεί πολύ πιο πέρα από την υπεραπλουστευμένη παρουσίαση που της κάνει.

Υποθέτω εκείνο που έχει να αντιπαραθέσει είναι τις 158 σελίδες νομικής jargon της απόφασης των δικαστών, τις οποίες δεν υπάρχει ο κίνδυνος να τις διαβάσουν πολλοί.  Το μοντέλο που μας παρουσιάζει για την λειτουργία των δικαστηρίων και της δικαιοσύνης θυμίζει μια παλιά διαφήμιση αλλαντικών: Βλέπουμε ένα εργοστάσιο, από τη μια μπαίνουν γουρουνάκια, και από την άλλη βγαίνουν λουκάνικα και σαλάμια – το τι γίνεται εκεί μέσα, δεν μπορεί να το καταλάβει ο κάθε ανειδίκευτος καταναλωτής.  Έτσι και με τη δικαιοσύνη, οι κατάλληλα εκπαιδευμένοι δικαστές επεξεργάζονται μαρτυρίες, νομοθεσία, αποδεικτικά στοιχεία και χρησιμοποιούν ποιος ξέρει ποιά άλλα μυστηριώδη και δυσνόητα εργαλεία και τεχνικές.  Ο Φρύμοντ χρησιμοποιεί έξι λατινικά ρητά σε ένα κείμενο  περίπου το 1/3 της σελίδας του Πολίτη, για να περιβάλλει την νομική διαδικασία με μια ατμόσφαιρα μεγαλόπρεπου μυστηρίου. Και παράγουν, θέτοντας σε κίνηση τα γρανάζια αυτής της πολύπλοκης μηχανής, πορίσματα. Ποιοι είμαστε εμείς που θα αντιπαραθέσουμε σε όλο αυτό τον μόχθο και τη συσσωρευμένη γνώση το ακατέργαστο συναίσθημά και την προχειρότητα της καθημερινής μας σκέψης;

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.  Οι 158 σελίδες (και πόσες άλλες σε τόσες άλλες παρόμοιες δίκες) κρύβουν με  την τεχνική ορολογία τους τον πολύ απλό μηχανισμό παραγωγής αποφάσεων στις περιπτώσεις ξεπλύματος της αστυνομικής βίας. Ένα μηχανισμό που δεν έχει καμιά σχέση ούτε με το video και τους εμπειρογνώμονες, ούτε με τα προσόντα, τις γνώσεις, τα διπλώματα και την πείρα των δικαστών:  Οι δικαστές θεωρούν σχεδόν πάντα, όπως σκανδαλωδώς έγινε και στην περίπτωση που συζητάμε, τους αστυνομικούς ως αξιόπιστους μάρτυρες (αν είναι αυτό δυνατόν με όσα έχουν δει τα μάτια μας τελευταία!) και τους αντίδικους – τους δύο φοιτητές στην περίπτωσή μας – ως αναξιόπιστους.  Έχουν εκ θέσεως και από το νόμο κατοχυρωμένη τη δυνατότητα να το κάνουν.  Η διαφορά όταν υπάρχει video (από το Λος Άντζελες το 1992 και μετά)* είναι μόνο ότι η κοινή γνώμη νοιώθει να φτάνει στο κόκαλο το μαχαίρι του εμπαιγμού της.  Βλέπει την κορυφή του παγόβουνου, και υποψιάζεται το τεράστιο κρυμμένο μέρος του.  Κάποτε ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που σηκώνεται από τον καναπέ και την TV και βγαίνει στους δρόμους.

Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά;  Δεν υπάρχει χώρος για να υπεισέλθω εδώ στο τεράστιο αυτό θέμα. Υλικό υπάρχει μπόλικο σε βιβλία, εφημερίδες και στο διαδίκτυο.  Θα θυμίσω απλά ένα από τα αιτήματα βάση του οποίου κερδήθηκαν οι τελευταίες προεδρικές εκλογές: «ΔΙΚΑΙΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ».   Η κοινωνία μας δεν είναι απλά άδικη, είναι ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ ΑΔΙΚΗ.  Μπορεί η Δικαιοσύνη της (μαζί και η αστυνομία της βεβαίως) να μη της μοιάζει;

Και, μιας και αναφέρθηκα σε εκλογές και συνθήματα, να θυμίσω και το εντελώς πρόσφατο σύνθημα πολιτικού κόμματος στις ευρωεκλογές: «ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ».  Εμείς στην Alert πιστεύουμε σε αυτό.  Όχι επειδή τη βρίσκουμε να βγαίνουμε στους δρόμους με σφυρίχτρες και να περπατάμε στον ήλιο για μια-δύο ώρες.  Είναι ζήτημα συλλογικής αυτοάμυνας, και, ίσως ζωής και θανάτου.

*Δες http://en.wikipedia.org/wiki/Los_Angeles_riots_of_1992

Αλμπέρτο Φλωρεντίν

Συνταξιούχος  εκπαιδευτικός

Advertisements

Written by alertcy

7 Αυγούστου 2009 at 3:05 μμ

Αναρτήθηκε στις ALERT: Ενημέρωση